یک مرد مانده بود و جهان تا جهان عدو
یک تیر مانده بود و کران تا کران گلــو
واقعه کربلا حادثه ای در یک مقطع تاریخ بشر نیست. بلکه اوج یک تقابل دائمی میان حق و باطل با نمایشی آشکار و فرهنگی پرآوازه است که چون مشعلی فروزان صفحات تاریخ و ادوار زمان را تابناک نموده. این مشعل خاموش نمی شود. چرا که با وجدان های بیدار و اندیشه های مصلحان بشر آشنایی و ارتباط تنگاتنگ یافته.
تا آنجا که در هر عصر و موقفی هر پیشوای راستینی را به حرکت و تکاپو می دارد تا قادر گردد راهی به افق های روشن آزادگی و رهایی باز نماید.
راه حسین (ع) فجر بیداری و شمشیر بر آن و کارآمدی است که می تواند ظلمت درونی و مکر سرکشان غیرصالح را که با سلاح و شعار دین، به مصاف دین آمده اند بشکافد و رسوا نماید.
نهضت حسین (ع) مانندی در طول حیات بشریت ندارد. نه از جنس نبردهای افسانه ای شاهنامه است، نه از صنف اسطوره های روم و یونان و توران، نه مانند شورش های بردگان و گلادیاتورهاست و نه هم شأن قیام مزدک و مانی و مازیارو بابک خرم دین!
حسین (ع) فرزند پیامبر، وارث آدم و سلسله انبیاء الهی است. او مکتبی را آشکار می سازد که برای رهاسازی انسان از قیود برتافته و پردامنه ی عفریت شهوت، دژخیم قدرت و ابلیس حیلت، راهی ارزشمند و کارساز دارد.
نهضت حسین (ع) سابقه ای در تاریخ پیشینیان ندارد و در آینده تکرار نمی گردد. چرا که نفوس بشری درهمیشه تاریخ در سوگ او نشسته و فرهنگ عاشورا و چهره ی واقعی سفیانی را بخوبی شناخته است. تاریخ نشان می دهد پس از حسین (ع) طاغوت در هر شکل و لباسی ناچار بوده به ستایش حسین پردازد و از کشندگان او بیزاری جوید تا محبوب گردد.
این نهضت در ایران و در میان اقوام اندیشمند و نجیبی که خوی جوانمردی و حق طلبی و عدالتخواهی داشتند، با استقبال چشمگیری پذیرفته گردید. آنان دل های خودرا پذیرای راه و منش پیشوایانی کردند که با شرافت و نهاد درستی و پاکی درونشان هم خوانی داشت.
ایرانیان بیش و پیش از هر ملتی به خاندان پیامبر دلبستگی پیداکردند. بی آنکه اکراهی در پذیرش آن داشته باشند. پس برای پاسداشت این مذهب کوشیدند، مال و جان فدا کردند و در شکوفایی تمدن اسلامی گام های بلندی برداشتند. اما به سبب حلقه هایی از تخاصم و ناامنی که به سبب اقوام نیمه وحشی تاتار و بربر ایجاد می گردید و هم جواری با اعراب و مسلمانانی که آنان را رافضی و خصم می پنداشتند و پیوسته با حربه تکفیر و ارتداد و انتصاب حاکمان دست نشانده مانع از ایجاد تمدنی شیعی و ممتاز می گردیدند، از جایگاه بلندی که شایسته آن بودند دور گردیدند.
این ملل شریف هیج گاه آرمان های بلند وراه پیشوایان پاک اسلام راگم نکردند و هرکس به فراخور حال و قال خویش هیمه ای برای افروختن و داشتن این آتش فراهم آوردند. تا این نور خاموش نگردد
آنان بیشترین ارادت را به اهل بیت به ویژه، سرور شهیدان و راه او نشان دادند. نام حسین رفته رفته با خون و گوشت این مردم درهم آمیخت و به آنان هویتی ممتاز بخشید. تا آنجا که جای جای این سرزمین ها مدفن فرزندان و نبیرگانی ازآل پیغمبر گردید.
روح حسین (ع) در جان آنان درآمیخت و نام حسین (ع) بر غالب نام های فرزندانشان ثبت گردید. خانه های اینان در مقاطعی ازسال حسینیه های کوچک و دارایی آنان کم و بیش هزینه تعظیم و پاسداری و آموزش فرهنگ حسینی گردید.
زنان این ملت فرزندان و شوی خودرا به عشق حسین (ع) لباس رزم می پوشانیدند و روانه پیکار و دفاع از حق می کردند. از خداوند فرزندانی را طلب می کردند تا آنان را نذر راه حسین کنند.
شور حسینی پیوسته شورشی راستین و انسانی در این سرزمین ها ایجاد می کرد و حماسه حسین (ع) غیرت و شرف و جوانمردی را در شخصیت آنان زنده نگاه می داشت و بهنگام به جوش می آورد.
در سوگ آنچه در کربلا به حسین و اصحاب حسین(ع) رفته، مردان دلاور و زنان بنام، عنان از کف می دادند و در مصیبت کودک شیرخوار شهید آن حضرت پهلوانان از شدت تاثر و غیرت مدهوش می گردیدند. به طوری که عزای هیچ خویشاوندی تاسفی اینچنین برای آنان نداشت. و خداوند را نیز با عهدو نذر حسین و اهل بیت او می خواندند و با مودت و عشق آنان به خداوند تقرب می جستند.
این راه پدران ما بود و البته برای همیشه راه ما هم خواهد بود چرا که رستگاری در آن می باشد، اگر همواره با حسین و در راه او گام برداریم واستوار بمانیم.
سلام برحسین (ع) و بر رادمردان و زنان ارجمندی که پا به پای حضرتش از آرمان های توحید و ایجاد دادگری و قسط با جان های خویش دفاع کردند تا بشریت سربلند و ممتاز منزلت خویش را پاس دارد و ذلت و بیداد را برنتابد.
دانلود کتاب مخصوص موبایل /
بدو بیا که حراجش کردم !