امروز صبح با دوست عزیزی قدم میزدم. دوست قدیمی. صحبت از همه جا شد و اینکه چرا برخی بزرگان خاصاً در بلاد کفر تا اخرین زمان حیات خود امیدوارانه زندگی میکنند و حتی با وجود اطلاع از قلت عمر مانده، دست از تلاش بر نمی دارند و بدنبال ایجاد آرامش برای دیگرانند و ما با این فرهنگ غنی اسلامی و ایرانی نه! بحث زیاد شد ولی دو نتیجه از بحث قابل طرح است و اگر شما نکته دیگری به ذهنتان رسید بنویسید. اول آنکه ما برای خود زندگی نمی کنیم و مدام سعی میکنیم برای دیگران زندگی کنیم . این قطعا زندگی را دشوار میکند و این سبب میشود زیاد دروغ میگوییم.
شاید در هیچ دینی ( البته نمیدانم ) به اندازه دین ما در مزمت دروغ سخن نگفته باشند ولی من فکر میکنم ( بازهم دلیل و آمار ندارم) هیچ جامعه ای مانند ما دچار بیماری دروغ گویی نباشد. ( البته من معمولا با آنهایی که دوستم از نگاهشان متوجه میشوم که چقدر حقیقت را می گویند. دیشب هم یکی از دوستان نزدیکم را دیدم .نمی دانم چرا هرچه گفت برخلاف گذشته بیشتر حس کردم با من صادق نیست. این حس است دیگر. شاید ناخودآگاه با تقویت روح این امکان ایجاد می شود. بس است، خیلی از خودم تعریف کردم)
دوم مدام میگوییم این را فردا انجام خواهیم داد؟! هیچ وقت (دیشب بعد از مدت های مدید،به متین دیکته گفتم و تازه فهمیدم در نگارش جدید "" هیچ وقت "" را بهم نمی چسبانند) بدنبال انجام خواسته هایمان در امروز نیستیم. نمیدانیم که امروز هم فردای دیروز است. همین نگرش که در بند بند وجودمان جاری است موجب میشود هیچ وقت به شرایط فعلی راضی نباشیم و همیشه بدنبال بعدی و بعدی و ....
با سلام - خیلی جالب ود . امروز هم هوا بارانب بود احتمالا حسابی با دوستتون ! خوش گذشته است. بهر حال مشکل سومَ میتونه تفاوت زیاد بین ظاهر ادما و باطنشون باشه که سبب میشه افراد مدام نقش بازی کنند. برای همین همیشه نگرانند و مضطرب.
چرا ما رو صدا نکردید باهم بریم قدم بزنیم.