شیارهای ته کفش، فضای مناسبی برای جمع شدن آلودگیهایی است که گاهی جدا کردنشان از ته کفش کار بسیار سختی است؛ آلودگیهایی که ما از محل کار، خیابان، فروشگاه، ورزشگاه، توالتهای عمومی و هر مکانی که در طول روز به آنجا پا گذاشتهایم، با خودمان به خانه میبریم. این آلودگیها میتوانند در لابهلای پرز فرشها، موکتها و سنگفرشهای خانه جمع و مخفی شوند و بهراحتی اعضای خانواده را آلوده کنند.
نتایج یک مطالعه جدید نشان میدهد که در کف کفشها، به طور متوسط، 66 میلیون میکروب وجود دارد. در این مطالعه، دانشمندان دانشگاه آریزونا، 9 گونه مختلف باکتری را در کف کفش افراد شناسایی کردندکه باعث بیماریهای گوارشی یا عفونت چشم و عفونتهای ریوی میشوند. نتایج این مطالعه نشان میدهد باکتریهایی که به کف کفش میچسبند، بیش از هر سطح دیگری به حیات خودشان ادامه میدهند؛ چون وقتی ما راه میرویم دایما مواد جدیدی به کف کفشمان میچسبند که باکتریها میتوانند از آن به عنوان تغذیه خود استفاده و رشد کنند. این محققان با بررسی سطوح کاشی و سرامیک کف منازل متوجه شدهاند که در بیش از 90 درصد موارد، باکتریها و میکروبهای کف کفش به سرامیکهای کفپوش منازل میچسبند و این در حالی است که تعداد میکروبها در پرزهای قالی و موکت از این هم بیشتر است.
محققان بر این باورند که کف کفشهای ما از کاسه توالت هم کثیفتر است؛ چون در کف کاسه توالت حدود 1000 میکروب زندگی میکنند ولی عدد و رقم میکروبها در کف کفشها به میلیونها میرسد. نوزادان و کودکان نوپا اولین کسانی هستند که میتوانند میزان زیادی از این آلودگیها را دریافت کنند زیرا آنها دایما در حال جست و خیز و چهاردست و پا یا سینهخیز رفتن روی زمین هستند و هر شیای که سر راهشان باشد را به دهان فرو میبرند. اشیایی که ممکن است با وارد شدن کفش آلوده شما به خانه، آلوده شده و آنها را بیمار کند.
بعد از نوزادان و کودکان نوپا، سالمندان و مبتلایان به آلرژی یا آسم، زنان باردار، بیماران با سیستم ایمنی ضعیف (مانند بیماران مبتلا به انواع سرطان یا ایدز) در معرض بیشترین خطر آلودگی ناشی از کفشها هستند.
مرسی ،مطلب بسیار جالب و کاربردی را اشاره کردید . واقعا جای کفش داخل خانه و اتاق نیست . حتی کیف های سامسونت که بر روی زمین قرار داده می شود در انتقال آلودگی موثرند. مرسی و موفق باشید/